روستای آهو

عید نوروز در آهو

ahoo1386 — Wed, 04 Mar 2009 13:01:18 GMT

عید نوروز در آهو مثل بقیه مناسبتها مراسم و سنتهایی برقرار بوده که هر کدام جالب و خواستنی هست ولی چه افسوس که دیگه خبری از این مراسم نیست و اگه هم باشه خیلی ناچیز.

در روزهای مانده به نوروز خانه تکانی که همه جا مرسوم هست خانم خونه رو مشغول می کرده و در شب عید نیز اهالی٬گون روی پشت بام منزلشون می آوردند و آتش می زدند به این جهت که تنور خونشون همیشه روشن باشه.(به حق که هیچ کدوم از کارشون بی دلیل نبوده.)

رسم دیگه: شب عید چراغهاشون رو خاموش نمی کردند تا اینکه تا آخر سال چراغ خونه روشن بمونه.

در ایام نوروز دید و بازدیدها دیگر سنت بوده که به شکر خدا این رسم که یکی از جالبترین سنتهاست همچنان در جریان است٬به دنبال اون هم به بچه ها عیدی می دادند که تخم مرغ رنگی یکی از شیرین ترین عیدی ها اون زمان بوده.

در مهمانی ها نیز میوه های برگه شده و کشمش و بادام و گردو و تنقلات دیگر بساط پذیرایی صاحب خونه رو شامل می شده.

(مونا)

چهار شنبه سوری

ahoo1386 — Tue, 10 Feb 2009 13:07:18 GMT

قدیما چهار شنبه سوری در آهو رسم و رسومی بوده.

۱- اهالی روستا دور هم جمع می شدن و هر کسی برای خودش دکمه یا مهره ای می آورده.

این مهره یا دکمه ها رو توی یه کوزه آب می انداختن٬یه بچه ای که کم سن و سال بوده رو می اوردن٬می گفتن یه مهره برداره٬بعد این مهره رو تو دستش نگه می داره تا بهش بگن اون مهره رو نشون بده

قبل از این که مهره رو نشون بده تا ببینن مال کی هست یه شعری می خوندن (که مادر بزرگم می گه بیشتر این شعر ها رو عام رضا می خونده.

که این شعرها حکم فال رو برای اونها داشته(مثل فال حافظ گرفتن ما)

۲-فال گوش هم یکی دیگه از مراسم چهارشنبه سوری بوده٬سر چهار راه می ایستادن و یه موردی یا یه نیتی رو توی ذهنشون می اوردن بعد منتظر می موندن تا کسی رد بشه ٬حرفی که عابران با هم رد و بدل می کردن جواب نیتشون بوده.

۳-یکی دیگه از کارهاشون هم قاشق زنی بوده که متاسفانه اطلاع زیادی در رابطه با کیفیت کار ندارم.

(مونا)

یلدا مبارک

ahoo1386 — Sun, 21 Dec 2008 08:32:51 GMT

داستان چند ساله آهو

ahoo1386 — Fri, 21 Nov 2008 14:22:18 GMT

با حفر چاهی که شد اهالی مشکل چند ساله آهو رو حل شده دونستن ولی غافل از اونکه آشتیانیها اون رو برای خودشون می خواستن.ولی اهالی آهو به این سادگی تن به این خواسته نمی دهند داستان از این قرار است:

در هفته گذشته از آشتیان برای حفر کانال و لوله کشی بر سر چاه می روند که اهالی آهو جلوی کار اونها رو می گیرند در نتیجه درگیری بین آهالی و آشتیانی ها بوجود می آید.پس از آمدن ماموران پلیس اوضاع کمی آروم می شه.حالا برای اینکه خدای نکرده اتفاقی ناخواسته انجام بشه قرار بر این است که مردم کنار چاه چادر بزنند و آشی هم درست کنند.

امیدوارم این نعمت آب که حق همه مردم آهو هست همیشه فراوان و جوشان باشه

(مونا)

کوه کمر دو شاخ

ahoo1386 — Wed, 05 Nov 2008 10:35:18 GMT

اطلاعاتی از ناهمواریهای آهو

ahoo1386 — Wed, 05 Nov 2008 10:23:18 GMT

کوهها و دره های این روستا که معمولا خشک و بی آب است و از قسمت شرق به شمال شرقی ،شمال وشمال غربی به غرب کشیده شده اند عبارتند از:

کوه "ساخت کمر"( یعنی کمر سخت با شیب زیاد وتند که به زبان محلی ساخت کمر می گویند.)

و"کله ساج" که در شرق روستا قرار گرفته اند.

کوههای "سینه سیاه خانی" ،" دیزکان "،"چهل دختران" ،" کوههای خاکو" ،"کوه

پشته بزرگ"،"چالکهای سفید گله"،"درش لاقک" و"دربند" به ترتیب ازشرق به سمت

شمال شرقی کشیده شده اند.

قسمت شمال روستا را کوه" کمردوشاخ"،"کوه زرد" و" درۀ ملاعلی"احاطه کرده اند

و"درۀ اسب گیر"، کوههای"چشمه سرخ" و"گردنۀ فوجرد"(این گردنه فقط مال رواست)

،" کوه کلاغ میز"،"درۀقاش نسار"، " تپۀ شتر پشته "، " درۀ پشت تخت وکوه پشت

تخت" و"هموار تخت"،" درۀ دارک" و"درۀ احمد"، کوههای" میل دار"، دره وکوه " قاش

گراز" ، دره وکوه" ازنو" ،" درۀ عضوا"و"درۀگشگاه" و"کوه چاله ذغال" ( درزمانهای قدیم

از رگهای ذغال سنگ آن استفاده می شده، ذغال را در پاییزاستخراج ودرزمستان

سرد ازآن، که به صورت گلوله درست کرده بودند درتنوروکرسی استفاده می کردند.)

درشمال وشمال غربی روستا قرارگرفته اند .

درغرب این روستا کوه " کله پشته "،" همواره پنبه زار"،" کدوک راچان" و" کوه میراب"

قرار دارد.

"باز هم از خانم احمدی که اطلاعاتش را در اختیار من گذاشته تشکر می کنم ."

(مونا)

صنایع دستی

ahoo1386 — Tue, 21 Oct 2008 08:39:18 GMT

یکی ازصنایع دستی این روستا که هنوزهم رواج دارد بافتن قالیچه های 2×1.5 متری صادراتی است.

درسالهای گذشته جولایی رواج داشته است واز پارچه های کرباس لباسهای خود را تهیه می کردند ؛

گلیم بافی هم یکی دیگر از این هنرها بوده که اهالی فرش منزل خود را تهیه می کردند .

ازمووپشم بزومیش نخ و طناب و تور برای کشاورزی درست می کردند.

تقریباً تمام وسایل مورد نیازبجز فلزات که از شهرستان آشتیان تهیه می کردند، را خود می ساختند

مثل پالان،خرجین،توبره و ... .

(مونا)

غذای محلی

ahoo1386 — Sun, 20 Jul 2008 08:21:18 GMT

( از خانم احمدی برای مطالب بسیار مفیدش تشکر می کنم.)

روستاي آهو غذای مخصوصی ندارد فقط چند نوع آش دارد مثل آش

رشته که با سبزی های محلی که در اردیبهشت وخرداد می روید،

می پزند و آش وشیل که با گندم ونخود وعدس می پزند.

آبگوشت، دمپختک، اشکنه (آب گرمه) و دوغ گرمه که با پیاز داغ و

کشک درست می کنند از دیگر غذاهای رایج بوده است.

غذای دیگری به نام شیربرنج هست که معمولاً در اردیبهشت ماه

که زمان بیل زدن باغهاست برای کارگران درست می کنند و به

همراه شیره یا شکر می خورند.

آش یارمه دوغ ٬چغندر دوغ و آش جو نیز از غذاهایی هست که در

آهو درست می کنند.

یکی از غذاهای بسیار خوشمزه و مقوی روستای آهو اصطلاحا َ

           آش ترخانه شیر است.

           غذای کمکی مقوی و تقویتی بسیار عالی دیگری نزد اهالی

روستای آهو رایج است به نام کاچى ( کاچ چی )٬که معمولا پس

از زایمان به زائو می دهند .
به برای بچه ای که تازه دندان در می اورد نیز غذای دانک می دهند.

(از دوستانی که در تکمیل این بخش کمک کردند متشکرم.)

(مونا)

آهو در حال ساخت

ahoo1386 — Sun, 29 Jun 2008 10:19:18 GMT

خيلی دوست دارم بدونم نظرتون در رابطه با ساخت و سازهايي كه تو آهو داره مي شه چيه؟

حتما اين یكي از بحثهايي هست كه تو جمع آهويي ها پيش مي ياد.

(مونا)

ازدواج و مراسم خواستگاری

ahoo1386 — Sat, 28 Jun 2008 12:43:18 GMT

ابتدای کار از خانم احمدی به خاطر همکاریشون در زمینه فرستادن مطالب جالب و جامع شون بی نهایت سپاسگزارم.(البته یک مقدار کمی توی جملاتتون دست بردم٬امیدوارم جسارت من رو ببخشید.)

دویاسه ماه بعد ازپایان سربازی پسر، پدرومادربه فکرازدواج پسرشان می افتادند

وآن دخترانی را که درنظر داشتند را به شوخی معرفی می کنند تا نظرپسررا

بشنوند،دراین مواقع معمولاً مادر،دختران فامیل خود را معرفی می کند و پدرنیز

همینطور،چنانچه به توافق نرسیدند با غریبه وصلت می کنند.

به این دلیل است که دراین روستا تقریباً غریبه وجود ندارد و همه با هم فامیل

هستندبعداز اظهار تمایل پسر، مادروخواهراو نیز نظرنهایی را می دهند و با

خانوادۀ دخترمطرح می کنند. بعداز دویا سه روز خانواده دختر در صورت موافقت

به خانواده پسر اجازۀ خواستگاری می دهند.

درصورت موافقت با این وصلت چند نفر از خانواده عروس وچندنفر از خانواده

داماد بالاخص بزرگان دو خانواده یک شب برای بله برون دعوت می شوند،

صحبتها انجام می شود وقرار و مدارها گذاشته می شود و در یک روز مناسب

که سعی می شود یکی از اعیاد باشد برای عقد کردن به شهرستان آشتیان

که تنها یک محضر داشت مراجعه و به عقد یکدیگر در می آیند . بعد از چند

ماه تا یک سال فرصت برای تهیه مایحتاج اولیه زندگی و آماده شدن هردو

خانواده، جشن عروسی برگزار می شود.

دراین مدت، دراعیاد مهم خانواده پسر کادویی که پارچه و کله قند است را

برای خانواده دختر می برد. یک شب جلوترازشب عروسی،حنابندان می گیرند،

جوانان ونزدیکان دعوت مي شوند.دست داماد را حنا می گذارند و دو سکه

داخل حنا می گذارند و فرد مسنی مقداری ازآن را توی دست جوانها می گذارد

اهالی معتقدند سکه دردست هرکس قراربگیرد آن شخص به زودی داماد میشود.

بعد ازظهر روزعروسی جوانها داماد را به حمام می برند و با صلوات او را

بدرقه می کنند تا به منزل برسد. تمام اهالی روستا در جشن دعوت دارند و

عروسی ازهمان ظهر شروع وشب هم شام می دهند، بعد از شام تا نیمه

شب هرکس هنری دارد اجرا می کند و به شادی و رقص می گذرد.

نیمه های شب ازخانواده داماد،خواهرومادرداماد وعده ای ازنزدیکان برای

آوردن عروس به منزل عروس رفته و عروس را به منزل داماد می آورند.

یک نفر آینه به دست جلوی عروس حرکت می کند و دونفردیگرازدخترهای

هم سن وسال عروس درکنارعروس درحالی که دوبازوی عروس را گرفته

و عروس را همراهی می کنند، به درب منزل داماد که می رسند، می ایستند

و داماد به عروس خوش آمد می گوید و برای سلامتی او یک تخم مرغ و یا

اناری پرتاب می کند و به زمین می زند وبعد ازآن هم واردمنزل داماد شده

و فقط تعدادی ازخانم های نزدیک داماد وعروس وارد خانه شده و شادی و

رقص می کنند، پدرداماد ازمردم تشکر کرده و هرکس به منزل خود می رود.

روزبعد، روز پاتختی است وهرکس با هدایایی به منزل عروس می رود؛

بعد از دو یا سه روز این دو نفرهم مثل بقیه به زندگی عادی خود می پردازند.

در گذشته خانواده هایی که وضعیت مالی خوبی داشتند حدود دو یا سه

روزجشن می گرفتند و از ده های اطراف مهمان دعوت می کردند.

اگرعروس از ده های اطراف گرفته و یا دخترشان را به ده های اطراف داده

باشند٬درقدیم که وسیله نقلیه نبود و از چهارپایان استفاده می شد؛معمولاً

اسب تهیه و آن را زین کرده و می آراستند و عروس را با اسب به ده دیگر

می بردند و اطراف اسب را هم جمعیت می گرفت تا اسب رم نکند واگر

عروسی در خود روستا انجام می شد حتی از دور ترین نقطۀ روستا عروس

را پیاده به منزل داماد می آوردند.

دو روز بعد از عروسی ، داماد وچند جوان هم سال اوبه منزل مادرزن

می روند و این مراسم را مادرزن سلام می گویند،معمولاً مادرزن به داماد

و همراهان وی هدیه ای می دهد.

بعد از مراسم جشن و سرور اقوام عروس وداماد آنها را به منزل خودشان

دعوت می کنند و به اصطلاح آنها را پاگشا می کنند.

البته امروزه عروسي در آهو نيز تفاوتهايي با گذشته خود دارد.

(مونا)